INTERVIEW | Hanne van H-Connect

Hanne Lauwers (24) volgt een graduaat in Orthopedagogie aan AP Hogeschool. Terzelfdertijd runt ze het hondentraining- & gedragscentrum H-Connect.

BAAS: Dag Hanne. Hoe ben je op het idee gekomen om honden te gaan trainen? 

Gedrag in het algemeen heb ik altijd al interessant gevonden. Daarnaast ben ik een grote dierenliefhebber en werk ik graag met mensen. Die twee gecombineerd heeft gezorgd voor het ontstaan van H-Connect.

Voor mij voelt het ook aan als een vorm van sociaal engagement. Vaak hebben de baasjes die hier toekomen nog nooit een hond gehad en hebben ze geen kennis over hondengedrag. Ze zijn onzeker over de manier waarop ze het aanpakken en willen het graag zo juist mogelijk doen. Hen begeleiden in de opvoeding van hun hond geeft mij enorm veel voldoening. 

Je gaf aan een grote dierenliefhebber te zijn. Waarom heb je dan niets gedaan met pakweg paarden of vogels?

In het zesde jaar van het middelbaar heb ik mijn eindwerk gemaakt over kinderen met een autisme spectrumstoornis en de invloed van honden daarop. Tijdens het schrijven van dit eindwerk maakte ik ook kennis met assistentiehonden. Ik ontdekte wat voor een ongelooflijke intuïtie honden hebben en wat de band met zo’n hond voor iemand kan betekenen. Het zaadje was geplant en de interesse is nooit meer weggegaan. 

Hoeveel honden liepen er vroeger bij jullie thuis rond?

Wel, gek genoeg niet zo veel eigenlijk. Nochtans heb ik vroeger de Sint altijd om een hondje gevraagd. Helaas gaven onze ouders nooit toe aan die smeekbede. Tot we uiteindelijk op 6 december zo’n robothondje vonden. (lacht) Uiteraard was ik toen teleurgesteld. Maar achteraf bekeken was het op die leeftijd een logische keuze van mijn ouders. Een huisdier, en zeker een hond, brengt heel wat verantwoordelijkheden met zich mee. Dat zie ik hier elke dag. 

Maar goed, de aanhouder wint natuurlijk. Een paar jaar later heb ik dan voorgesteld om ons op te geven als gastgezin voor de opleiding van een assistentiehond. Er bestaan verschillende soorten assistentiehonden zoals bijvoorbeeld de blindengeleidehond, ADL hond, meldhond (epilepsie, diabetes), gehoor hond, …  Omdat dit vrijwilligerswerk is, kreeg ik het idee toch nog verkocht. (lacht) ADL staat voor algemene dagelijkse levensverrichtingen. Ze nemen, zoals het woord het zegt, alledaagse taken over van mensen met een beperking. Dit kan gaan van de was uithalen tot dingen aangeven. Je krijgt dan als gastgezin een puppy die je moet socialiseren en bepaalde bevelen aanleren. Wanneer de pup ongeveer twee jaar oud is moeten ze dan een examen afleggen om te kijken of ze wel geschikt zijn. Nadien is het tijd om afscheid te nemen en vertrekt de pup naar zijn nieuwe baasje waar hij aan het werk gaat als assistentiehond. 

Hoe ben je dan uiteindelijk gestart met je eigen zaak?

Ik ben in 2019 gestart met puppy begeleiding bij mensen thuis. Sinds corona zijn de hondenscholen dicht. Maar een heleboel mensen zaten wel net met corona-puppy’s die om begeleiding vroegen. Na de eerste lockdown ben ik dan gestart met groepslessen voor puppy’s en puberende honden.

Heb je hiervoor een opleiding gevolgd?  

Zeker. De periode waarin we een gastgezin waren voor Pepper, zo heette onze pup, gaf me de goesting om me verder in het gedrag van honden te verdiepen. Hiervoor ben ik speciaal naar Nederland gegaan omdat ze er op dat vlak toen veel verder in stonden dan wij hier in België. Ik heb er aan de Martin Gaus Academie een opleiding tot kynologisch instructeur gevolgd en doorliep de verschillende modules met succes. 

In de menswetenschappen scholen therapeuten zich voortdurend bij om op de hoogte te blijven van de laatste nieuwe onderzoeken en methodieken. Geldt dit ook zo in de hondenwereld? 

Klopt. Momenteel mag ik me al kynologisch instructeur noemen, maar binnenkort komt daar hopelijk de titel van gedragstherapeut bij. En ook daarnaast volg ik geregeld bijscholingen en workshops om up-to-date te blijven. 

Wat is het verschil tussen een reguliere hondenschool en hetgeen jij doet?

Veel hondenscholen werken met vrijwilligers. Dat is natuurlijk allemaal met de beste bedoelingen en vaak geven deze mensen ook zielsveel om de dieren. Maar bij H-Connect werk ik enkel met instructeurs die een juiste opleiding gevolgd hebben. Zo kan ik mijn klanten professionele hulp en begeleiding garanderen. Momenteel werken we met drie coaches die de basiscursus geven. We volgden hiervoor allemaal een opleiding tot kynologisch instructeur, waarvan een deel aan de Martin Gaus Academie. 

We zijn met H-Connect erg gericht op de persoonlijke begeleiding in de opvoeding van puppy’s (vanaf 8 weken) en pubers. Persoonlijk wil zeggen dat de trajecten doorgaan in groepjes van maximaal vier honden. Ook los van corona zijn we met niet meer dan vier honden per groepje. Dat verhoogt automatisch de kwaliteit van de sessies. 

Hoe definieer jij een succesvolle begeleiding? 

Een begeleidingstraject is voor mij geslaagd wanneer baasjes hun hond hebben leren begrijpen en wanneer ze weten op welke manier ze op het gedrag van hun hond kunnen inspelen. Honden zenden voortdurend signalen uit. Het is zo belangrijk dat je deze als baasje kan detecteren en zo nodig daarop inspeelt. Ik probeer altijd te vertrekken vanuit de hond. Het zijn geen robots zoals de eerste hond die wij destijds van Sinterklaas kregen, maar wel levende wezens met hun eigen willetje en behoeftes. 

Behoor jij met H-Connect tot een bepaalde school?

In de hondenwereld zijn er grosso modo twee verschillende stromingen. De ene is de methode van Cesar Milan. Die vertrekt van de angst van de hond en het idee dat deze iets niet zal doen omwille van de eventuele negatieve consequentie. Ik vind het veel fijner om te focussen op wat er wel goed gaat en behoor dus meer tot de positieve strekking. De hond gaat dan net wel bepaald gedrag stellen door het positieve gevolg dat erop volgt.

Heeft corona de vraag naar specifieke begeleiding voor honden beïnvloed?

Ja, dat merk ik enorm. De hondenscholen zijn omwille van de beperkte buitenbubbel natuurlijk gesloten geweest. Dit terwijl net meer mensen besloten om een hond te nemen.

Je combineert jouw passie met geld verdienen. Verwachten sommige klanten dat je zoiets vrijwillig doet.

Klopt. Dat is een moeilijk spanningsveld. Ik doe inderdaad iets wat ik heel graag doe, maar op het einde van de maand moet ik ook wel mijn rekeningen kunnen betalen. 

In het begin had ik het best wel moeilijk om geld te vragen aan mensen. Eén van m’n leerkrachten in Nederland zei me: “voor die mensen ben jij een expert en je hebt bovendien zelf een opleiding gevolgd en betaald. Dan heb je het recht om daar iets tegenover te stellen.” Vanaf het ogenblik dat ik zag wat ik voor mensen kon betekenen voelde ik me wel comfortabel genoeg om er geld voor in ruil te vragen. 

Mijn boekhouder heeft me geholpen bij de opstart van H-Connect en begeleidt mij ook in het opschalen. Op dit vlak zou ik anderen adviseren om je zeker te laten bijstaan door mensen die hier kaas van hebben gegeten. Ik heb van mijn passie mijn job gemaakt en dat leidt alleen maar tot nog meer plezier. Want het laagje ondernemerschap dat erbij komt vind ik heel leuk.

Houdt jouw businessmodel ook rekening met andere inkomstenstromen dan de begeleiding van honden? 

Bepaalde producten bied ik aan mijn klanten aan. Maar enkel als ik er zelf voor de volle 100% achter sta. 

Door mijn ervaring weet ik gewoon heel goed wat werkt en wat niet. Soms is een hond tijdens een sessie zodanig afgeleid dat er geen land mee te bezeilen valt. Dus dan nemen hun baasjes speelgoed mee om hen bij de les te houden. Alleen werkt dat niet altijd, omdat ze er niet voldoende door geprikkeld raken. Dan heb ik altijd wel iets in voorraad. (lacht)

Hoe zit het met jouw groeiverhaal? 

Dat is een belangrijke vraag. We werken nu al met drie verschillende coaches. Waarvan een deel dezelfde cursus als ikzelf in Nederland hebben gevolgd. Ik wil H-Connect echt laten groeien tot een groot centrum waar je zeker kan zijn van professionele hulp en begeleiding voor je hond op verschillende gebieden. Momenteel ben ik ook bezig met online cursussen uit te werken om een groter publiek te bereiken. 

Tot hiertoe zijn we altijd redelijk organisch kunnen groeien. Dit wil zeggen zonder het maken van noemenswaardige reclame. Maar nu is die groei op korte tijd ons bijna boven het hoofd aan het groeien, waardoor we ons op een kantelpunt bevinden. Zo hebben we dit kwartaal evenveel omzet gehaald als vorig jaar. Er moet in ieder geval versterking bij komen.

Wat vind je het leukste aan het ondernemerschap? 

De autonomie om je tijd zelf te kunnen indelen. Zo help ik op maandag en donderdag in principe geen klanten. Die tijd heb ik echt nodig om te kunnen werken aan mijn zaak en om deze verder uit te bouwen.

Welke voordelen ervaar jij met statuut?

Het is een uitgelezen kans om het ondernemerschap te leren kennen zonder dat er veel risico’s aan verbonden zijn. Bovendien is er veel ruimte om te investeren door de deels gesubsidieerde mogelijkheden voor coaching en opleiding. Quasi alles wat ik nu verdien herinvesteer ik in de groei van H-Connect. 

Ik kom net van mijn boekhouder. Ik balanceer op het randje van zelfstandige in hoofd- of bijberoep. Binnenkort zal ik dus echt de keuze moeten maken of ik er vol voor ga.

Plan je later nog iets met je opleiding Orthopedagogie te doen?

Ik ben destijds Orthopedagogie gaan studeren, omdat veel van de vakken aansloten bij wat ik met honden doe. Maar ik zie mezelf bijvoorbeeld niet in een leefgroep staan. Het is een interessante richting en de vakken spreken me erg aan. Maar op dit ogenblik heb ik een ander carrièrepad voor ogen.

Heb jij een gouden tip voor mensen die van passie hun beroep willen maken? 

Laat je bijstaan door andere experten in hun vakgebied. En laat je zeker niet tegenhouden door je omgeving. In mijn geval heb ik best vaak de reactie gekregen dat het naïef is om te denken dat je van je hobby je job kan maken. Niet dus! (lacht

Foto door Mustafa Korukcu